Proloog

Terugbladerend in mijn dagboek, kan ik nu zien dat het idee om de Camino te gaan lopen een aanloop in de tijd heeft gehad.
Op de 100-dingen-doen-lijst die ik op 19 maart 2010 maakte - met honderd dingen die ik graag zou willen doen voordat ik doodga - zie ik al staan: "een trektocht te voet maken" en "een keer in retraite gaan".

Als in oktober 2010 mijn vader overlijdt, lukt het me in de eerste maand na zijn overlijden om redelijk overeind te blijven. Er moet ook zoveel geregeld, zoveel gedaan. Maar als dan de rust terugkeert, merk ik pas hoe afgepeigerd ik ben. Hoezeer de optelsom van alle afgelopen woelige en stormachtige jaren me uitput. Ik besluit om drie dagen alleen met de hond naar Drenthe te gaan, op zoek naar rust en afzondering. Niet de opgelegde rust van een opname, die ik al eerder heb gehad, met de versuffing van medicatie, maar een zelfgekozen, gezonde afzondering.
In die drie dagen ga ik veel in de omgeving wandelen met de hond en vind ik ook de verstilling die ik zo nodig heb.
Tijdens één van die wandelingen kom ik op de oude spoorlijn bij Rolde een wegwijzer tegen van het Jacobspad en op 19 november 2010 noteer ik in mijn dagboek: "Fantastische tocht met de hond vandaag, een klein stukje van de Jacobsroute, een echt pelgrimspad. Nader onderzoek volgt...".

Het idee ligt in de broeikas. Ik zoek eens wat op internet en vind reisverslagen die mijn nieuwsgierigheid alleen maar groter maken. Op Oudejaarsavond neem ik me voor - ik, die anders nooit aan goede voornemens doe - om dit jaar een begin te maken met de Camino de Santiago.

Op 3 januari 2011 - je moet het ijzer smeden als het heet is, denk ik dan maar - word ik lid van het het Nederlands Genootschap van Sint Jacob en haal ik mijn pelgrimspas op. Hulde trouwens aan het informatiecentrum van het Genootschap in Utrecht; wat een warm welkom, vriendelijke mensen en een schier onuitputtelijke bron aan informatie.

Langzaam maar zeker voer ik de afstanden van m'n wandelingen op, al was het alleen maar om mijn nieuwe bergschoenen in te lopen.
Ik weet het, strikt genomen zijn bergschoenen nog lang niet noodzakelijk, maar ik vind het gewoon lekker lopen.

14 januari 2011:
"Vandaag heb ik een tocht over het Herikhuizerveld en de Posbank gelopen. Met bagage, om te oefenen en voor het eerst zonder de hond. En toen ik daar ergens bovenop stond en uitkeek over het nevelige dal, zag ik hoe wonderlijk mooi dat was. Dat grote gevoel, dat doortrilt in iedere cel van je wezen, dat grote genieten... op dat moment besefte ik dat het houden van mijn kinderen precies zo groots, wonderlijk en adembenemend mooi voelt."

De wandeling over de Posbank was een mooie test-case. Het regende pijpestelen de hele dag, dus dat leverde allemaal handige observaties op waar ik m'n uitrusting weer mee kan fine-tunen. Zo blijkt mijn jas, eenmaal natgeregend, niet makkelijk op te drogen, net zoals mijn schoudertas niet echt waterdicht is. Conclusie: er moet echt een regenponcho bij. Verder had ik me enigszins verkeken op de duur van de wandeling en heb ik het laatste stuk in de invallende duisternis gelopen. Geen prettig gevoel en niet echt praktisch als je de richtingaanwijzers met je zaklamp moet zoeken!
17 januari 2011:
"De voorbereidingen voor de Camino zijn in volle gang. Ik heb het onderdak van de eerste drie-dagentocht geregeld. Mijn uitrusting is, voor wat betreft de drie-dagen-tochten in dit jaargetijde zo goed als compleet en ik heb mijn keuze gemaakt over de verschillende routes die ik naar Santiago wil lopen.
Ik heb er zooooooo'n zin in..."