Intermezzo 001

23 januari 2011

En ineens zie ik het. Mijn neiging om alles (bijvoorbeeld mijn activiteiten na het lopen, zie 21 januari 2011) te vatten in regels en efficiënte protocollen. Zoals 'maak je schoenen schoon voordat het donker is'. Terwijl, als ik dan uiteindelijk in het donker mijn schoenen schoon krab, ze even schoon worden.
Zinloze zoektocht naar het streven, de regel, het protocol.

Ik kan het ook anders doen, ik hoef niet op zoek naar De Beste Manier. Ik weet wat ik te doen heb, ik kan me ook afvragen wat nú goed voelt om te doen, waar het nú het moment voor is.
Hoef ik dan helemaal niets te plannen? Natuurlijk niet, sommige dingen zijn wel handig om te plannen; de route, de overnachtingen. Maar niet alles hoeft meticuleus voorbereid. Het is goed zoals het is.

Het draadje loopt verder. Wat zit er onder deze behoefte aan geprotocolliseerde efficiency? Behoefte aan overzicht, structuur, erkenning? Wordt vervolgd, maar dit voelt nu al baanbrekend!

24 januari 2011

't Is toch wat. Stap ik uit de draaikolk van hier door te gaan lopen en mijn gemoed tot rust te laten komen, kom ik in de draaikolk van het lopen terecht. Het is moeilijk om me er niet helemaal in kwijt te raken, om er niet de hele dag in mijn hoofd mee bezig te zijn. Routes uitstippelen, ander materiaal kopen, overnachtingsplaatsen opzoeken en in kaart brengen, er voortdurend over praten: ik ben weer eens ergens helemaal ingedoken.

Dus doe ik dingen hier thuis waardoor ik bewuster aanwezig ben. Met volle aandacht kletsen met de kinderen, pannenkoeken bakken, hier en daar wat grote schoonmaak houden. En ik zorg voor leuke dingen om te doen die niets met de tocht te maken hebben: ik snij een trol in een boomtak, ik lees Merijntje Gijzens jeugd van A.M. de Jong en hervind met onnoemelijk plezier herinneringen terug.

27 januari 2011

Ik was een beetje bang dat mijn toestand van verstilde verwondering zou verdwijnen zodra ik mezelf weer zou onderdompelen in de hectische wirwar van thuis, maar niets is minder waar.
Ik hoef alleen maar hetzelfde gevoel op te roepen en ik ben - ook thuis - weer net zo rustig en open van hart als tijdens het lopen.

30 januari 2011 - tochtje samen met Sam over de Posbank

Sam en ik hebben vandaag over de Posbank bij Rheden gelopen, een tochtje van 12 kilomer, heuvel op, heuvel af. Ondanks de drukte - we hebben afgesproken dat we toeristische gebieden op zondag voortaan gaan mijden - hebben we genoten van de indrukwekkende vergezichten en de grote variatie aan landschappen waar we doorheen liepen.

In de weken voor deze wandeling had Sam Brief voor de koning en Geheimen van het Wilde Woud van Tonke Dragt gelezen, waar ik als kind van zijn leeftijd ook zo van genoten heb. De landschappen van de Posbank, met name de Onzalige Bossen, kregen daardoor een extra dimensie; het was makkelijk voor hem om zich in het boek te wanen en op heuveltoppen zwarte ruiters met rode schilden te ontwaren of tromgeroffel in de verte te horen...

Ik ontdek met blijdschap dat Sam niet alleen maar oog heeft voor het hier en nu van een bepaald pad, maar ook gevoelig is voor de historie daarvan. Een gedeelte van de wandeling pakte een stukje van het Maarten van Rossumpad mee. Hij besefte zich dat vóór hem al velen deze weg hadden gelopen, dat we misschien zelfs in de voetstappen van Maarten van Rossum liepen en dat maakte diepe indruk op hem.

1 februari 2011

Een vriend van me schreef een heel verhaal over gemiddelde loopsnelheid en af te leggen traject per dag en raadde me aan om het als een project te beschouwen dat ik kan managen. Het stuitte me een beetje tegen de borst. Natuurlijk moeten sommige elementen van de tocht goed voorbereid worden, maar een project managen?

En toch, ondanks mijn goede voornemens om juist niet op zoek te gaan geprotocolliseerde efficiency en niet alles te structureren, zie ik mezelf een beetje de weg kwijt raken in de voorbereidingen.
De logeerkamer is nu definitief z'n vroegere functie als atelier kwijtgeraakt: m'n rugzak staat er, de muren zijn behangen met kaarten van Nederland en België, het bureau ligt vol met aantekeningen over overnachtingsadressen en - overigens hele interessante - documentatie.
De volgende drie-dagen-tocht is helemaal voorbereid, op de tweede overnachting na. De route is nagekeken en in kaart gebracht op Google Earth, de mogelijke overnachtingsplekken staan ook op de kaart en zelfs de stops onderweg zijn gepland.

Wat is dit toch? Ik wil de voorbereidingen losser laten, maar duik er veel meer in dan ik me had voorgenomen...

2 februari 2011

Ik zou vandaag aan de tweede drie-dagen-toch begonnen zijn, maar door onvoorziene omstandigheden moet ik dat een week opschuiven. Stevig teleurgesteld, maar gelukkig duurt dat maar even. De tijd vliegt voorbij, het is zo volgende week.

3 februari 2011

Ik sta de keuken schoon te maken en ineens valt het me op hoezeer ik ook in de dagelijkse dingetjes steeds op zoek ben naar De Beste Manier. Laat dat toch eens los, meisje...

4 februari 2011

Gisteren heb ik een begin gemaakt met de opzet van deze website, vandaag verder. En natuurlijk: mezelf dwingen om er niet de hele dag mee bezig te zijn...