2e drie-dagen-tocht: Terhorst - Hasselt


Klik door naar de feiten en cijfertjes van deze tocht.
Hier staat - op Youtube - een korte video over dit gedeelte van de tocht.

Hier en daar, waar het pad door mul zand loopt, zijn er sporen te zien van anderen. Van pelgrims - dat weet ik, ik heb ze net ontmoet -, wandelaars die er met hun nordic stokken stevig de vaart in zetten, honden die kriskras over het pad lopen en hier en daar grond wegkrabben als ze iets interessants hebben geroken, tot de echte bewoners van dit bos, zoals de reeŽn. Nergens zag ik een duidelijker afgetekend reeŽnspoor dan hier.

Toch is het een vervreemdend gedeelte van de route, dit pad door de boswachterij Dwingelo en dan verder door het Lheederzand en het Noordenveld.
Ondanks het feit dat ik vrij veel anderen tegenkom, is dit hele landschap doordrenkt met verlatenheid en eenzaamheid. In eerste instantie verzet ik me tegen dit gevoel - ik loop, het moet toch mooi en geweldig zijn? - later laat ik het meer over me heen komen en dan blijkt er ook iets verstillends in deze sfeer te zitten. Wat op z'n eigen manier ook weer goed doet.

8 februari 2011: Terhorst - Ruinen (Leeuwte)

De eerste dag van de tweede drie-dagen-tocht: het is een pittige etappe. De route van vandaag is, aanloop naar overnachtingsplaats inbegrepen, ongeveer 25 kilometer en het had niet veel meer moeten zijn. Alhoewel ik merk dat ik eigenlijk meer last heb van mijn schouders dan van mijn voeten of knieŽn.

Als ik van Beilen naar Terhorst ben gelopen, waardoor ik weer terug ben op de route, voert het eerste gedeelte van het pad door de boswachterij Dwingelo.
Een vreemde verlaten woestenij is dit, waarin grijs verdorde boomstronken als pukkels in het bos staan. De vlaamse gaaien bespotten krijsend de zoveelste dolende ziel en het zonlicht van deze prille lentedag verliest haar warmte al voordat het de mossige grond bereikt.

Genoeg dolende zielen hier, want de wegwijzers, die op de vorige drie-dagen-tocht overal zo geruststellend aanwezig waren, zijn hier dun gezaaid.


Later, als de kim zich weer openvouwt onder de blauwe hemel en het voetpad een rechte lijn snijdt door de Dwingeloosche Heide en de Benderse Heide, wordt de sfeer weer wat gemoedelijker.
Aan weerszijden van het pad liggen rustgebieden voor de dieren en de stilte die hier heerst is absoluut.
Mijn voeten beginnen zwaar te worden en ik picknick in de beschutting van een verlaten heidehuisje, vlak voor de schaapskooi bij de Benderse Heide.

Als ik dan eindelijk Ruinen bereik, besluit ik mezelf te trakteren op een biertje in het plaatselijke stamcafť. Het lijkt wel of de verstilling van het landschap tot hier is doorgedrongen: de muziek staat zacht en de klok tikt de tijd weg, om alleen af en toe onderbroken te worden door een gemompelde spijtbetuiging van ťťn van de biljarters als de bal weer eens geluidloos over het groene laken rolt, zonder een andere bal te raken.

Mijn biertje is op, ik doe m'n jas weer aan en vertrek. Ik dacht dat ik mijn bestemming al bereikt had, maar de overnachtingsplaats blijkt op nog een flinke drie kwartier lopen te liggen. Nu heb ik wel spijt van dat biertje; het laatste stuk valt me zwaar.


9 februari 2011: Ruinen (Leeuwte) - De Wijk (Schiphorst)

De volgende dag wil ik vroeg vertrekken, maar het schemert nog buiten en ik weet dat het eerste gedeelte van de weg, tot ik bij Ruinen weer aan de route kom, langs een drukke weg loopt. Ik besluit te wachten tot het echt licht is, maar zonde van de tijd vind ik het wel. Niet vergeten: volgende drie-dagen-tocht een reflecterende band meenemen.


En als dan de zon gloort over de berijpte Drentse velden, dan wordt alles een stille symfonie van zachtroze en bleekgroene pasteltinten, slechts verstoord door het verre geroffel van een specht of het gewiek van een traag opvliegende grijsglanzende reiger.

Later in het bos proberen de zonnestralen zich een weg te banen door de nevels die tussen de bomen hangen. Daar waar het zonlicht de bosgrond bereikt, vlamt het mos heldergroen op.



De zon zet door, tot ze 's middags stralend aan een strakblauwe hemel staat. De bossen hebben plaatsgemaakt voor weilanden en eindeloze dijken.

Het is kennelijk een goed moment om te gieren: traktors rijden af en aan met giertanks. In hun kielzog zwermen wit-blinkende meeuwen, die vallend, stijgend, zwenkend en flitsend speuren of er iets van hun gading bij zit.


De Wijk, waar ik aan het einde van de middag aan kom, heeft een fameuze ooievaarsopvang, de Lokkerij. Maar ook bij de omringende boerderijen zie je veel hoge palen met ooievaarsnesten, hun bewoners trots op de top.

Zijn de mensen die ik tegenkom altijd zo vriendelijk geweest? Ik heb veel aanspraak vandaag en het valt me iedere keer op hoe vriendelijk en geÔnteresseerd mensen zijn. Hoe anders dan in het stugge Ede dat ik gewend ben! En toch zal het ook te maken hebben met de manier waarop ik zelf op dit moment naar de wereld kijk. Thuis zal ik, opgeslokt door de dagelijkse beslommeringen, ook minder de tijd nemen om om me heen te kijken en oogcontact te maken met mensen die ik tegenkom. Nu, bewuster van waar ik ben en wat ik doe, zie ik niets anders dan vriendelijke glimlachen, gevolgd door een evenzo vriendelijk 'hallo'.

Ondanks de pracht en de rust van het landschap vandaag, merk ik dat het in mijn hoofd allesbehalve rustig is. Er heerst een voortdurende strijd, waarbij de ene kant roept om meer regels en rituelen en de andere kant al die opdrachten beu wordt. Laat me nou eens gewoon lopen.
Maar door 'gewoon te lopen' ga ik vandaag wel behoorlijk over mijn grenzen heen. Iets in mijn knie protesteert overduidelijk tegen deze pijnlijke overbelasting en mijn voeten blijken 's avonds met blaren bedekt. Na de douche en de maaltijd kan ik amper meer een voet voor de andere zetten, dat gaat morgen nog een hele opgave worden!


10 februari 2011: De Wijk (Schiphorst) - Hasselt

De dag breekt aan onder een miezerig wolkendek, maar eenmaal op pad is het overduidelijk: de lente is onderweg.
Krokussen en sneeuwklokjes banen zich door de nog schrale grond een weg naar het zonlicht, de merels proberen subtiele trillers uit en de eenden vormen in het zicht van het komende broedseizoen al paartjes.

Het doel van vandaag is Hasselt, maar ik neem mezelf voor om wat rustiger te doen dan gisteren en pas in Rouveen te bepalen of ik verder loop of niet. Tijdens het lopen heb ik niet zoveel last van mijn voeten en mijn knie - dat valt me reuze mee - en ik merk dat het helpt om tijdens pauzes ervoor te zorgen dat mijn knie niet teveel afkoelt.
Ik picknick weer onderweg. Het is grappig, om in februari te picknicken. Het zou onder normale omstandigheden niet bij me opkomen, maar het is prima te doen. Tenminste, bij dit zachte weer.

Rouveen, het dorp ligt er precies zo somber bij als de naam doet vermoeden. De kerk op het plein is streng en sober, grijs en bruin, net als de grafzerken op het kerkhof rondom de kerk. Met de kindergrafjes aan de buitenrand van het kerkhof, langs het voetpad, en twee kale bomen op het plein. Zo vervliegt onmiddellijk iedere goedgestemde gedachte om plaats te maken voor een grauwe bedrukte stemming.

Gelukkig duurt dat niet lang: op donderdag staat er een viskraam die uitstekende kibbeling verkoopt en als ik even later op een bankje zit te genieten van de vis, bedenk ik me dat ik dit dorp misschien wel een beetje tekort doe. Zou het er niet anders uitzien in de zomer? En als ik me dan ditzelfde plein voorstel met een zomerzonnetje, dit bankje in de lommer van de bomen, dan zal het hier waarschijnlijk prima vertoeven zijn.

Mijn knie houdt het aardig uit, mijn voeten doen toch al zeer en dat zal niet minder worden door nu te stoppen met lopen, het is nog maar een kilometer of acht naar Hasselt en ik heb nog ruim de tijd. Kortom, ik besluit om door te lopen.

Weer blijkt het laatste stuk het zwaarste stuk te zijn. Dit keer niet zozeer omdat ik moe ben, maar omdat de weg bijzonder eentonig is: acht kilometer strak rechtdoor op een asfaltweg waar de auto's in volle vaart langsrazen, met als enige afleiding een vuilbruine vaart langs de weg, met eenden en meerkoetjes.

Is het iemand wel eens opgevallen hoe onhandig meerkoetjes zijn als ze proberen op te vliegen? De eerste drie meter spetteren ze met hun zwemvliezen op het water, om dan zwaar terug te plonzen in de vaart of uiteindelijk toch moeizaam flapperend met hun vleugels de zwaartekracht te overwinnen en het luchtruim te kiezen.
Het landen gaat, zowel in het water als op het weiland ernaast, ook allesbehalve sierlijk, gehinderd als ze zijn door hun ogenschijnlijk buitenproportioneel dik buikje.

Na een tijdje wordt de torenspits van Hasselt in de grijze verte zichtbaar en langzaam maar zeker beginnen zich steeds meer details af te tekenen aan de torenspits. En dan dat bijna verlossende moment dat er een wegwijzer met 'Hasselt 1 km' staat!
Even later loop ik Hasselt met haar prachtige historische dorpskern binnen. Het eerste gedeelte van deze route - dit stuk van het Jacobspad - zit er op!
Ik ben moe, mijn voeten branden in mijn schoenen en mijn knie doet pijn, maar ik sta te glunderen...


 
Feiten en cijfertjes
004: Terhorst (Beilen) - Ruinen (Leeuwte)
  • Afstand: 25,5 km
  • Gemiddelde snelheid: 4,4 km/u
  • Hoogte: min 6m, gem 13m, max 23m. Max helling 5,0%, -5,0%
  • Zonnig, droog, hier en daar wat wolken, ongeveer 9 graden, matige (frisse) wind.
  • Ga vooral de sfeer en het bier proeven bij Cafť Brinkzicht, vriendelijke mensen!
005: Ruinen (Leeuwte) - De Wijk (Schiphorst)
  • Afstand: 26 km
  • Gemiddelde snelheid: 3,7 km/u
  • Hoogte: min 1m, gem 6m, max 18m. Max helling 5,9%, -5,0%
  • 's Ochtends tegen het vriespunt, 's middags ongeveer 9 graden, onbewolkt en droog.
  • Als je dit gedeelte loopt tijdens de zomer, hou er dan rekening mee dat de Traandijk geen enkele beschutting biedt tegen de zon.
006: De Wijk (Schiphorst) - Hasselt
  • Afstand: 23,2 km
  • Gemiddelde snelheid: 4,4 km/u
  • Hoogte: min -3m, gem 2m, max 9m. Max helling 3,4%, -3,7%
  • Bewolkt, later op de middag hier en daar een spatje regen, ongeveer 9 graden.
  • Bij het VVV-agentschap (nu gevestigd in de Marskramer) kan je de stempel van Hasselt halen. Sterker nog, je kunt zelfs kiezen uit twee prachtige exemplaren.
terug