Waarom?
Nee, ik hanteer bewust geen lijst met regels, maar wel een reminder van wat ik graag wil tijdens het lopen.
  • Ik reis met een blij gemoed, als een spelend kind dat de hele wereld kan ontdekken
  • Ik deel het eten dat ik tot mijn beschikking heb
  • Ik begin ieder gedeelte van de tocht met een mindful bodyscan
  • Ik mediteer twee momenten per dag: n in beweging en n in rust
  • Als ik loop, loop ik. Als ik eet, eet ik. Als ik drink, drink ik.
  • Ik begin ieder gedeelte van de tocht door in de laatste voetstappen van de tocht daarvoor te starten

Een hele goede vriend van mij zei: "Ik begrijp nog steeds niet waarom je nou gaat lopen, maar ik wens je in ieder geval heel veel plezier."

Begrijp ik zelf wel waarom ik deze pelgrimstocht doe? Er zijn veel mensen die me vragen waarom ik naar Santiago wil lopen. En iedere keer geef ik een ander antwoord, komt er een ander aspect naar boven.


ZEN

Ondanks de christelijke oorsprong van het pad, loop ik niet om religieuze redenen. Ik ben zen-bouddhiste, althans, daar doe ik mijn best voor. In de praktijk betekent dat dat ik zoveel mogelijk bewust in het hier en nu probeer te zijn en op een milde, oordeelvrije manier in deze wereld wil staan, zowel ten opzichte van anderen als ten opzichte van mezelf.
Bewust in het hier en nu, met zo min mogelijk verlangen naar dat wat geweest is of dat wat misschien komen gaat, maar met m'n volle aandacht voor wat er nu is.

De Camino lopen is wat dat betreft de ultieme zen-oefening. Door de veelheid van dagelijkse activiteiten terug te brengen tot een beperkt scala van bezigheden - lopen, de route zoeken, onderdak vinden, m'n schoenen schoon te maken, eten - kan ik oefenen om deze dingen met volle aandacht te doen. Niks multitasken. En ding tegelijk. Hoe loop ik? Hoe voelen mijn knien, mijn voeten? Wat hoor ik, zie ik, voel ik?

Zen beoefenen, je aandacht trainen voor je eigen ontwikkeling, bidden om in de hemel te komen of lopen om een aflaat te verdienen; ik sta van nature een beetje wantrouwend tegenover levensopdrachten waar je vooral zlf beter van wordt. Het riekt naar een onderliggende focus op jezelf. Wat heeft de wereld eraan als je mediteert maar daar dan niets mee doet? Niets...
Bouddha kwam tot de conclusie dat jarenlange meditatie en ascese net de weg was. In de Tien Ossen, die de zoektocht naar zen en verlichting uitstekend illustreren, zie je dan ook bij de tiende os (daar ben ik nog lang niet, hoor, ik ben nog druk bezig de os te temmen), dat de zoeker het zoeken loslaat en de wereld weer in gaat.

LOUTERING
EN
LOSLATEN

Een pelgrimstocht lopen is loslaten. Het loslaten van je vertrouwde omgeving, je bezigheden en letterlijk ook van spullen. Wat heb je echt nodig en wat niet?

Al tijdens de eerste drie-dagen-tocht werd het zo duidelijk: er is zoveel moois, zoveel vriendelijke mensen. Omdat ik de tijd neem om open te staan voor alle fantastische dingen die ik zie en meemaak, merk ik ook hoezeer ik in het dagelijks leven vertroebeld kan zijn door allerlei geneuzel wat er uiteindelijk niet toe doet. Waar maak ik me nou eigenlijk druk om? Dit gevoel, mijn hart dat open staat, dt is de essentie.

Het loutert mijn geest. En dan geen loutering in de zin van het vrijmaken van zonden - dat is mijn ding niet zo - maar het wast alle vertroebeling weg en mijn geest wordt helder en open.

Dan is er nog meer loslaten. Eind vorig jaar overleed mijn vader en ik mis hem ontzettend. Door de tocht te beginnen in de nabijheid van de plaats waar we zijn as hebben uitgestrooid en ook op de dag dat we dat gedaan hebben, neem ik met iedere stap letterlijk afstand van mijn vader.

DOORGEVEN

Alles wat ik ontdek in de wereld om me heen, in mijzelf, aan praktische dingen, aan rust, verwondering en helderheid - dat kan ik doorgeven aan anderen. Of dat nu om mijn kinderen gaat, of iemand is die ik toevallig tegenkom, dat doet er niet toe. Anderen geven aan mij, ik geef weer door.
De gedachte dat velen voor mij dit pad zijn gegaan en dat velen na mij dit pad zullen lopen, ieder op zijn eigen manier, is een indrukwekkende gedachte.

EN EEN BEETJE
THERAPIE?

Er zullen maar weinig mensen zijn, voor wie de Camino lopen vanzelf gaat. Iedereen heeft zijn eigen valkuilen op z'n pad. Mijn valkuilen liggen in mijn psychische gesteldheid: ik heb borderline, PTSS en lichte DIS-kenmerken ( Dissociatieve Identiteitsstoornis). Voor mij betekent dat dat gevoelens nooit enigszins gelijkmatig zijn, maar variren van extreme hoogten naar diepe afgronden, dat ik mezelf makkelijk kan verliezen in iets door er head-over-heels in te duiken en dat ik nogal gauw de neiging heb om mezelf vreselijk te overbelasten. In combinatie met stemmen die voortdurend praten en neurin in mijn hoofd, en momenten die ik 'kwijtraak' zou je zeggen dat dit een allesbehalve gunstige uitgangspositie is om een pelgrimstocht te gaan lopen.

Ik heb nu vier jaar therapie achter de rug, slik medicijnen en het is nu - gesterkt door een groeiend vertrouwen in mezelf en de mensen om me heen - goed onder controle. Het zal wel niet weggaan, maar ik kan er mee omgaan.
Tijdens het lopen beperk ik mijn scala van bezigheden, zoals ik al zei. Daardoor manifesteren mijn issues zich ook op een beperkte manier. Ik hoop dat het daardoor makkelijker wordt om ze te herkennen en er iets aan te doen. En dat kan ik dan weer meenemen naar huis...